Inzichten komen op de gekste momenten. En mijn kinderen zijn daar regelmatig prachtige spiegels voor geweest. Mijn oudste wordt over ruim een week alweer 15 jaar. 6 jaar geleden gaf ze mij een les in manifestatie en tunnelvisie die ik niet snel vergeet…
De winkels gingen al bijna dicht, maar ik moest nog even wat boodschappen doen. Dochter van 9 ging mee. Snel wat noodzakelijke spullen halen in de stad, toch meer dan verwacht… en geen tas mee. Ook niet eentje gekocht, want slecht voor het milieu en toch ook zonde, want zoveel spullen heb ik niet.
Het is al bijna etenstijd, ik moet nog koken. Dochter neemt alle tijd als we terugwandelen naar de auto, maar ik word steeds chagrijniger. De spullen die ik had gekocht beginnen uit m’n handen te glijden. Ik krijg kramp van het vasthouden. De auto staat verder weg dan ik dacht. En ik heb trek, wat mijn humeur niet ten goede komt.
Dan staat dochter ineens op een muurtje: “Kijk mama, mag ik hier overheen lopen? Dat is zo leuk!!” En ik verlies bijna m’n spullen en denk voor de 10e keer: waarom heb ik toch geen tas meegenomen of gekocht! En ik denk ook: het is veel te laat voor dit gedoe! We hebben haast.
Maar plotseling, geen idee waarom, besluit ik het anders te doen. Misschien komt het door dochter, die zoveel levensvreugde uitstraalt op dat muurtje dat ik niet anders kan, misschien omdat ik eindelijk consequent ben gaan mediteren. Ik besluit op dat moment om al mijn frustraties en zorgen los te laten en te genieten van het moment. Ik sta stil, zie een zorgeloos kind met haar handen wijd balancerend op een muurtje lopen, met achter haar de ondergaande zon. Ik zie de takken van de bomen die haar omringen in de schemer en een geluksgevoel overvalt me.
Ik ontspan en dan leer ik een prachtige les. Ik begin keihard te lachen. Het is ook echt hilarisch. Al die tijd liep ik rond met de spullen die ik had gekocht in m’n handen, zonder door te hebben dat één van die spullen (de alternatieve roze ‘sokkenla’ die ik bij de HEMA had gehaald) natuurlijk gewoon een klapkratje is, waar ook boodschappen in passen. Ik leg alles op de grond, klap het kratje uit en doe de spullen erin. Het ding heeft zelfs handvatten!
Al die tijd liep ik rond met de oplossing letterlijk in mijn handen. Maar ik had het oprecht niet gezien. Achteraf kun je je dat bijna niet voorstellen, maar op het moment zelf zat ik zo vast in de tunnelvisie dat ik 'spullen in mijn handen had die in een tas moesten die ik niet had', dat ik de alternatieve werkelijkheid niet kón zien. Namelijk dat een van die spullen ZELF de ‘tas’ WAS.
Ik leerde dat wanneer ik vastzit, ik geen oplossing zie en gefrustreerd ben, ik moet stoppen, loslaten en moet gaan genieten van het moment. Ontspannen dus. Dan valt de oplossing me vanzelf binnen. Want die draag ik allang met me mee.
De roze klapkrat is tot op de dag van vandaag een uitstekende sokkenla. En elke dag als ik m’n sokken aantrek, word ik even herinnerd aan de mooie les over manifesteren, leven in het nu en loslaten.