Mijn kinderen leren me veel, maar met wat inspiratie en hulp van boven, kan ik mijn kids zelf ook mooie levenslessen meegeven. Zo’n 10 jaar geleden speelde onderstaand verhaal zich af. Een heerlijke levensles over taart, slagroom en anders kijken.
Dochter is nog maar klein, een jaar of 5/6. En ze viert vandaag haar grote-mensen-verjaardag. We gaan samen de vlaaien ophalen bij de winkel. Het zijn grote dozen, maar dochter voelt zich ook al heel groot en wil er graag één dragen. De auto staat aan de overkant van een drukke straat die we over moeten steken. Eén straat maar, hooguit 10 meter lopen, toch twijfel ik.
“Weet je zeker dat je dit kunt? Je moet de doos heel goed vasthouden en uitkijken op straat. Ik weet het niet. Laat mama de dozen maar vasthouden.” Maar dochter wil het per se. Zij kan dit! Ze weet het zeker, ik doe moeilijk om niks. Geef die doos nou maar! En ik besluit het te doen, al vraag ik me af of het goed gaat. Eén straat… nou ja, vooruit dan maar. Zij draagt de mooiste taart: de vlaai met aardbeien en slagroom. Ik draag de rest.
We lopen de winkel uit, kijken op de stoep naar links en rechts en dan vliegt dochter op onze auto af, die al binnen handbereik lijkt. Midden op straat struikelt ze in al haar enthousiasme. Ze valt. Boven op de taart. Doos stuk, taart stuk, jas en armen onder de slagroom. Missie mislukt.
Ik pluk kind en taart van de weg. Zet kind naast de bestuurdersstoel in de auto. Kapotte taart op haar schoot.
Maar er gebeurt nog iets. Het lijkt of na de val de tijd even stilstaat in mijn hoofd en twee opties zich langzaam afspelen:
Optie 1. Ik word boos. De taart is stuk en die was ook nog eens heel duur. Die jas moet nu in de was, alsof ik niet genoeg te doen heb. En ik had nog zo gezegd dat ik beter alles kon dragen. Eigenwijs kind dat alles verpest!
Optie 2. Ik word niet boos. Dochter is zwaar teleurgesteld in zichzelf. Ze dacht dat ze dit kon, maar heeft het verknoeid. Ze is heel verdrietig, boos op zichzelf en bang voor mijn oordeel. Ik hoef hier niets aan toe te voegen, maar kan haar wel een mooie les leren waar ze haar hele leven op terug kan vallen.
Zodra ik op de bestuurdersstoel zit, speelt optie 2 zich automatisch af. Ik moet lachen in mezelf en heb de grootste lol, omdat ik weet wat er gaat komen, maar zij nog niet. Ik kijk het beduusde koppie naast me aan en zeg: “Dat was niet leuk wat er gebeurde, maar weet je wat er wel heel leuk is?” Ze kijkt me aan alsof ik gek ben. “Wat vroeg je me in de winkel waar ik nee op zei?” Geen reactie, een verbaasde blik die niet snapt waar ik op doel. “Je wilde alvast een stukje taart, of een likje slagroom, maar ik zei dat je moest wachten tot de visite er is. Weet je nog?” Geknik. “Kijk eens naar je mouwen en handen. Tja… die moeten wel schoon worden. Ik zou ze lekker schoon likken. En dat kapotte stukje ook maar opeten. Heb jij even mazzel! Mag je toch snoepen van de slagroom en de taart!”
Er begint een glimlach op dochters gezicht te verschijnen.
Ik vertel haar dat als er iets naars gebeurt, er soms toch ook een hele mooie kant aan zit, als je maar moeite doet om die te zien en ze snapt me. Thuis fatsoeneer ik de stukjes, niemand vindt het erg en in de auto hebben we gesmuld.
Die aardbeienvlaai met slagroom staat sindsdien symbool voor het kijken naar de positieve kant. Het leven is soms moeilijk, teleurstellend en onbegrijpelijk. Maar als je anders leert kijken, kun je misschien wel snoepen van de slagroom!
Reactie plaatsen
Reacties