Ruim drie jaar geleden zei ik mijn baan op. Zonder ander perspectief, maar het ging niet meer. Ik had lucht nodig, ruimte om weer te ademen. Ik wilde niet meer geleefd worden, maar zelf leven. Jaren van zorgen voor de kinderen en een drukke baan hadden me uitgeput. Ik sliep niet meer, kon niet meer ontspannen en voelde me gevangen.

Mijn kinderen leren me veel, maar met wat inspiratie en hulp van boven, kan ik mijn kids zelf ook mooie levenslessen meegeven. Zo’n 10 jaar geleden speelde onderstaand verhaal zich af. Een heerlijke levensles over taart, slagroom en anders kijken.

Inzichten komen op de gekste momenten. En mijn kinderen zijn daar regelmatig prachtige spiegels voor geweest. Mijn oudste wordt over ruim een week alweer 15 jaar. 6 jaar geleden gaf ze mij een les in tunnelvisie en loslaten die ik niet snel vergeet…