Ruim drie jaar geleden zei ik mijn baan op. Zonder ander perspectief, maar het ging niet meer. Ik had lucht nodig, ruimte om weer te ademen. Ik wilde niet meer geleefd worden, maar zelf leven. Jaren van zorgen voor de kinderen en een drukke baan hadden me uitgeput. Ik sliep niet meer, kon niet meer ontspannen en voelde me gevangen.
Wat een opluchting en ruimte kwam er na mijn ontslag! Ik ging wandelen, piano spelen, een enorme LEGO-boom bouwen en ik voelde me bevrijd. Maar daarna kwam de leegte en daarmee ook ruimte voor alle boosheid die ik de jaren daarvoor in mezelf had verzameld.
Boosheid naar mezelf: waarom laat ik toch altijd over m’n grenzen heengaan? En waarom leg ik de lat zo belachelijk hoog voor zowel mezelf als de ander?
Daarna boosheid naar de samenleving: over alles wat scheef zit, alle processen die ik zag waar ik niet blij van werd.
Uit die boosheid kwam ook een creatieve kracht op gang. De zin om uit alle bekende systemen te stappen, de boel op te schudden, omver te werpen en iets nieuws op te bouwen. Ik begon mijn energetische praktijk en zette de eerste stappen naar het werken met alternatieve vormen van (holistisch) onderwijs.
Ook kwam het besef dat sommige dingen niet zijn tegen te houden. Dat ik niet alles kan veranderen. En dat ik op de een of andere manier zowel mezelf met al mijn beperkingen als de wereld met haar beperkingen mag accepteren. Ik ben immers onderdeel van het systeem, of ik dat nu wil of niet.
Maar hoe doe je dat? Hoe accepteer je wat je helemaal niet wilt accepteren? Hoe maak je er ondanks het verdriet (want dat zit onder die boosheid verstopt) toch een feestje van? Ik worstelde flink met die vraag. En toen kwam van boven heel helder het antwoord: “Lieve Carlien, het is slechts een speeltuin. Je neemt het allemaal veel te serieus. Ga nu eens gewoon spelen!”
Ik ontdekte dat het die dag Nationale Buitenspeeldag was... Het universum heeft een heerlijke timing!
Toch luisterde ik niet goed genoeg en verviel weer lekker in m’n oude patronen. Dus kwam-ie gisteren nog een keer, tijdens het luisteren naar een podcast over mijn human design (projector). Projectors lijden allemaal aan een vervelende kwaal: ze zijn veel te serieus en mogen meer spelen.
Boodschap gehoord! Het mag weer wat lichter, luchtiger en speelser. Ik ga ervoor.
Mag het bij jou ook wat speelser? Je hebt tot 10 juni om te oefenen, want dan is het weer nationale buitenspeeldag ;-)