Mijn goede vriendin en ik hebben ons de afgelopen jaren bekwaamd in 'hicksen'. Het schijnt Duits voor 'hikken' te zijn, maar dat is niet waar wij het voor gebruiken. Bij ons is het een variant op 'fixen', oftewel: manifesteren, waartoe we door de lezingen van Esther Hicks (vandaar het woord) werden geïnspireerd. We worden er steeds beter in en zo nu en dan komt er een echt manifestatie-pareltje langs! Neem nou twee weken geleden.
Manifesteren betekent loslaten en vertrouwen. Je hebt een helder verlangen en laat vervolgens de krampachtige controle over hoe en wanneer het gebeurt los. Je vertrouwt op het proces.
Maar écht kunnen loslaten is een kunst.
Die vrijdag lukte het. Ik was mijn gouden armbandje kwijt. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van mijn man. Super lief! Maar het was een fijn ding, dus ik was er voorzichtig mee en deed het netjes af bij het tuinieren en schoonmaken. Een paar dagen droeg ik het niet. Ik vergat het eigenlijk een beetje, want het was nog zo nieuw! Na een week schoot het me weer te binnen en wilde ik het heel graag om. Maar... waar was dat ding?
Eerst op alle logische plekken kijken: niks. Toen begon het echte zoeken: onder de banken, de koelkast, de stoelen, de kussens, noem het op en ik keek erin, op en onder. Nog steeds niks. Het hele huis werd omgekeerd, de inhoud van de vuilniszakken en de stofzuiger bekeken, de tuin afgespeurd. Niks.
En weet: ik ben heel goed in zoeken. Als er iets in huis kwijt is, ben ik ALTIJD degene die het weer vindt. Nu dus niet.
Was het afgevallen in een winkel? Zou ik alle winkels nabellen? Ik was moe en baalde. Had ik dit kunnen voorkomen? Maar ergens gloorde al een andere gedachte, een echt hicksje borrelde op. Dit had een reden. Dat voelde ik aan alles. Op de een of andere manier zou dit goedkomen als ik het helemaal losliet.
Man kwam thuis. Ik vertelde wat er was gebeurd en hij baalde ook. Hij had juist gedacht: goud is een goede investering, dat verliest nooit zijn waarde.
We gingen samen lunchen en toen kwam het hicksen goed op gang. "Weet je.." zei man, "dit is wel een goede les voor mij. Het zit niet in spullen. Ik zit te vast aan materie, maar daar draait het niet om. Ik mag daar echt nog meer los van komen." En ik zei: "Volgens mij wil dit armbandje me laten zien dat ik mag vertrouwen dat het goedkomt. Op welke manier dan ook. Het universum verzint altijd oplossingen, die wij niet eens kunnen bedenken! Misschien win ik er binnenkort wel een, of... of ..."
Ik was op dreef en had de grootste lol. Beiden konden we volledig loslaten dat het armbandje weg was, sterker nog: we werden er helemaal blij van! Misschien raar, maar zo was het. Ik keek uit naar de manier waarop er ergens in mijn leven weer een armbandje gemanifesteerd zou worden. Ik was zo nieuwsgierig hoe en wanneer en voelde de spanning van een kind dat een cadeautje verwacht.
De volgende ochtend zaten we samen aan de koffie. Zoon van 11 kwam de trap af, liet ons iets zien in zijn hand en vroeg: "Waarom ligt dit boven?" Het was mijn armbandje. Het had in een rieten krukje verstrikt gezeten. Zoon keek ons verbaasd aan: "Maar jullie reageren helemaal niet blij!" En dat was het meest bizarre van deze manifestatie en een nieuw inzicht voor mij: we hadden het zo goed losgelaten, dat we het bijna jammer vonden dat het armbandje zo snel (en simpel) terugkwam. En juist daarom gebeurde het.
Een manifestatie-pareltje, dat ik nu met nog meer liefde draag.